Grenlandia

W przeciągu lat 80. X wieku islandzcy wikingowie dokonali głównych odkryć na Grenlandii. Gdy tam dolecieli, zastali wysepkę niezamieszkaną. Sami zaś osiedlili się w południowo-egzotycznej części wysepki. Kategoria Grenlandia wzięła swój zaczątek od tej właśnie kolonizacji. Grønland w językach staroskandynawskich to zielona gleba, natomiast Inuici oznaczali wysepkę Kalaallit Nunaat, co interpreterów się jako nasza gleba. Istnieją niezgody, dlaczego wikingowie tak wymienili tę lodowcową i skalistą pustynię. Przypuszczalnie jest to scalone z tym, że we wczesnym średniowieczu klimat był mnogo cieplejszy i zbocza egzystowały wiernie zielone, lub również kategoria Grenlandia pozostała odznaczona tylko po to, żeby nakłonić kolonistów do przybywania na nią i przyznać jej popularne lico. Skandynawskie sagi serwują jako datę domniemania zwierzchniej kolonii rok 985, kiedy to 25 promów pod dowodzeniem Eryka Rudego (tylko 14 doszło na obszar) wyruszyło z Islandii w trendzie wyspy. Data ta została zatwierdzona m.in. poprzez testowania węglem radioaktywnym reszty po zwierzchniej nalocie w Brattahlíð (w rejonie bieżącego Qassiarsuk). Studiowania wykazały, że osada ta pozostała ustanowiona ok. roku 1000. Opowieści przemawiają także o Leifie Erikssonie, synu Eryka, który także w 1000 r. porzucił Grenlandię i doszedł do Vinlandii (mniema się, że był to rejon niniejszej Świeżej Fundlandii). Kolonia ta osiągała liczebność od ok. 3 do 5 tys. ludzi. Oryginalnie dawny to dwie osadniku – potężniejsza orientalna i mniejsza zachodnia (numerująca ok. 1 tys. ludzi). Sławne są miejsca co najmniej 400 artykułów, w których egzystowały gospodarstwa wikingów. Istniała to ważna ludność, zabierając pod obserwację, że ilość populacyj niniejszej Grenlandii wynosi 56 tys. Kolonia także kupowała takimi wytworami jak: kły morsów, żyłce (dla promów), foki, owce, bydło (towary te zastąpiono w informatorze z XIII wieku). Co roku przybywały promy z Europy (głównie z Islandii i Norwegii), przywożąc ze sobą żelazko i przypuszczalnie drzewo budowlane, zamieniając je na lokalne wytwory. W 1126 r. pozostanie ustanowiona diecezja w Garðar (w rejonie aktualnego Igaliku), która pierwotnie zależała archidiecezji w Lundzie, a od 1152, po utworzeniu tam arcybiskupstwa, archidiecezji w Trondheim. Wiadomo o co najmniej 5 kościołach,których resztki ochroniły się do dzisiaj. W 1261 r. populacja osady zgodziła się na panowanie monarchy Norwegii, uratowała jednak prywatny program prawa. W 1380 Norwegia wkroczyła w fuzję personalną z Danią, a razem z nią grenlandzkie osadniku. Nie ewoluowały się one jednak tak świetnie jak dotychczas. Zachodnia kolonia pozostała przeoczona ok. 1350 r. W 1378 r. nie postępowało już biskupstwo w Garðar. Po 1408 r., kiedy pozostało zarejestrowane ostatnie małżeństwo na wysepki, nijakie pisane pochodzenia nie odwołują nic o kolonach. Widocznie pod kres XV w. osada wygasła, jednak drobnostkowa data nie jest jeszcze głośna. Ostatnie testowania węglem radioaktywnym z roku 2002 jako datę przepuszczenia osiedli oferują rok 1430 (+/-15 lat). W roku 1540 ekipa niemieckiego promu, który zdryfował w okolice osad orientalnej, wydobyła tam tylko pominięte gospodarstwa. Wylądowali oni też na niedużej wysepce w fiordzie Brattahlid. Wykryto tam przerwie Normana odzianego w wełniany kabat i spodnie z foczego futra. Był to być może ostatni mieszkaniec osadzie, który trwając samotnie nie doczekał dojechania okrętu Widocznie podstawą poniechania osiedli ówczesny metamorfozy klimatyczne w figurze zejścia się temperatury. Wiadomo, że latach 800-1200 klimat był cieplejszy, jednak ok. 1300 r. rozpoczął sie wolno ochładzać (tzw. mikra epoka lodowcowa). Takie periodyczne odmiany temperatury, a co za tym pójdzie klimatu, są przyrodniczym składnikiem w relacyj Świecie. Na to zdołały też narzucić się równoczesne pobudki, np. wyjałowienie się hodowanej przez wikingów świecie i tym samym mniejszych produktach, które nie wystarczały dla wyżywienia osadzie. Mówi się także, że handel afrykańską kością słoniową wyparł z rynku grenlandzkie kły morsów. Natomiast bzdurą jest, jakoby źródłem poniechania wyspy egzystowała niezdolność wikingów do przystosowania się do nieznanych warunków, monitorowania wykazują, że przerobili oni dietę, która popełniała się w 80% z wyrobów rolniczych na początkowej na dietę, która przy końcu egzystowania osad komponowała się w 80% z cytrusów morza. Bardzo możliwe jest, że drobna ludność Grenlandii zdegenerowała się poprzez małżeństwa w drobiazgowym obwodu ludzi, co wiodło do częstszego występowania niemocy. Do finiszu przeto nie wiadomo, dlaczego wikingowie przegapili wyspę.grow taller 4 idiots wiadomosci-polska.przeworsk.pl horoskop.rozproszone.info uzdrowienie guzek pierś